از خانه بیرون میزنم اما کجا امشب
می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب...

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه
بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب...

ای ماجرای شعر و شبهای جنون من
آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب

                                                 استاد محمد علی بهمنی


خوابیده ای و شهر همه خواب،نه چون تو

بیدارم و گرم غزلی ناب،نه چون تو


خوابیده ای و شد که دمی ماه بتابد

بی واهمه در این شب مهتاب،نه چون تو


امشب غزلی;باز من و برکه و دریا

غرقیم در این ورطه ی گرداب،نه چون تو


تو موج تر از آنکه به لفظ آیی و ثانی

وصف تو زدل برده مرا تاب،نه چون تو


لبخند تو را کاش سرودن بتواند

لفظ دَری و این دُرِ کمیاب،نه چون تو


ای کاش که می شد که تو را شعر بگویم

ای از رخ و رو میوه ی عناب نه چون تو


ای کاش و بیدارم هنوز و پر از ای کاش

خوابیده ای و شهر همه خواب،نه چون تو