شبگویه
غیرتم کشت که محبوب جهانی لیکن
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد
حافظ
شب قصه می گوید هنوز از بی کسی
لبریزم از اندوه و از دلواپسی
این حرف من:میمیرم آخر در تنهایی
یا تو به من...یا تو به حرفم میرسی
هر شب غزل میریزد از من از چشمانم
این شوره زار خط خطی;دفترم را باران باش
از من بشو اندود غم را با لبخندی
شاید نمیرم لحظه لحظه تب به تب...
مگذار در بستر بمیرد این شمع در وا کن
تا باد جانش بگیرد،تو اما مرا جان باش
با بوسه ای نار و انارم کن در تاریکی
میخواهمت لبریز از عشق و لب به لب...
آغوش من بادبانی،وا اما در آرامی
در وا بکن،آرامشم را امشب طوفان باش
آخر مرا بشنو نمی خواهی تا جان دارم
این قصه ها را شب بگوید شب به شب...
شب قصه میگوید هنوز از بی کسی
شب قصه میگوید هنوز از بی کسی
شب قصه میگوید هنوز از بی کسی....
