دل دادنت را چند
به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید
که می رویم به داغ بلند بالایی
خواجه ی شیراز
ای آنکه رفتی بودنت را چند؟
آشوب من آسودنت را چند؟
شب شد شمیمت آرزویم باز؟
یک دکمه ی پیراهنت را چند؟
من ماهی دریایی آزادم؟
آن تور روی دامنت را چند؟
آن گیسوی امواج نفت آلود؟
آن چشم های پازنت را چند؟
خروارها گوهر ز چشمم ریخت
پس سنگ دل!دل دادنت را چند؟
بی تاب تر هر لحظه اما تو
حتی نمیگویی منت را چند؟
کس نه!تو امشب رعد میخواهم
از من بپرسی خرمنت را چند؟
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 12:49 توسط مهرداد شبیری
|
