دختر از مهتابی نظاره میکند

و از عبور سوار

خاطره ای

همچون داغ خاموش زخمی...

                                                              شاملو-دشنه در دیس-سمیرمی


دلم یاد تو می افتد،گدهگاری گهی گاهی

خدا را باز می خوانم،خداوندا رهی راهی


نه دیگر نیست انگاری،پری رو ماه...من

به غیر از نیمه ی اسم تو در این شب مهی ماهی


چو مجنون زار و سرگردان،دعایم این شدست اینک

خدایا بقعه ای قبری،گمی گوری،چهی چاهی


چه تقدیریست این آخر،چه تنبیهیست آخر این

که کوه غم فرو افتاد بر دوش کهی کاهی


نمی پویم،نمی گویم،نمی جویم،بس است آخر

تو دور از من،بهی زوری،کنار من،وهی واهی


شبانت را رها کردی،برو ای آهوی مشکین

مگر آغوش گیری تیره تیری از شهی شاهی