اشعار و نوشته های سید مهرداد شبیری

رفت او دل من،ای دل سر به راه من

رفت و مرا میان شب تیره جا گذاشت

ماه تمام پنجره ها گشت،ماه من

روز و شبم سیاه شد از آن زمان که رفت

تنها سفید گشت،دو چشم سیاه من

مات نگاه های تو بودم که ناگهان

عشق تو کیش زد به رخ و اسب و شاه من

شکوه نمی کنم ز تو ای بانوی غزل

آن مهربان خدای دو عالم گواه من

آن مهربان که کرد حسادت به تو که دید

نام تو است ورد شب و صبحگاه من

گفتند نا امید گنه کار و کافر است

برعکس،بود امید تو تنها گناه من

من را ببخش خواستمت،اشتباه شد

عشق تو بود پاک ترین اشتباه من

دست خدای عاشق خود می سپارمت

یادت بخیر،خواسته ی دل بخواه من...